Listen to Cztery mile za Warszawą from Różni wykonawcy's Biesiada więzienna - Czarny chleb i czarna kawa for free, and see the artwork, lyrics and similar artists. Chords: Cm7, D, Dm7, Gm7. Chords for Irek Wojtczak - Cztery mile za Warszawą. Chordify is your #1 platform for chords. W koncercie udział wzięli: - zespół Przystalanki w składzie: Krystyna Gaca, Wanda Wasilewska, Wioletta Kowalczyk oraz Dominika Stolarek - muzycy: Jan Kmita / Listen to Cztery mile za warszawą on Spotify. Orkiestra Z Chmielnej · Song · 1999. Cztery mile za warszawą - song and lyrics by Orkiestra Z Chmielnej | Spotify Provided to YouTube by WM Poland/WMITęsknota za Warszawą · Mieczysław Fogg40 tylko polskich piosenek: lata 40-te i 50-te (wczesne)℗ 1947 The Copyright in thi cZcHrP. Cztery mile za mile za Warszawą,Wydał ojciec córkę za mąż,Wydał ojciec córkę za wyszła z wyszła za Hendryka,Za wielkiego rozbójnika,Za wielkiego po górach on po po górach on po lasach,Ona sama w tych szałasach,Ona sama w tych jej przyniósł chustkę jej przyniósł chustkę białąCałą we krwi umazaną,Całą we krwi prała i prała i płakała,Bo tę chustkę poznawałaBo tę chustkę jest chustka brata jest chustka brata megoPod kościołem zabitego,Pod kościołem raz zabrał ją na raz zabrał ją na łączkę,I połamał wszystkie rączkiI połamał wszystkie pyta gdzie jest pyta gdzie jest mama,-Tam na łączce pochowana,Tam na łączce noże trzy noże trzy widelce,Wbił synkowi prosto serce,Wbił synkowi prosto dwunasta, biją dwunasta biją dzwony,Henryk został został powieszony.(i taka zwrotka extra - wymyślona przez koleżankę)Przyjechała babka babka moja ,I dobiła tego dobiła tego gnoja.;DA tak w ogóle to tu masz [LINK] do innej wersji... ;) Tekst piosenki: Cztery mile za Warszawą Wydałem ja siostrę za mąż, Wydałem ją za Hendryka Największego rozbójnika. W wieczór wyjdzie,rano przyjdzie, Zawsze z sobą coś przyniesie Raz jej przyniósł damską rączkę, A na rączce tej obrączkę. Innym razem - dla humoru Złoty order z radcą dworu Dobry mąż był,każdy przyzna, Co dzień perły i bielizna. Aż raz przyniósł chustkie białe, Umaczane we krwi całe. Siostra prała i płakała Moją chustkie poznawała. Mężu,mężu coś ty zrobił? Mego brata żeś mie zabił! Żono,żono nie wydaj mnie, Żono,żono nie wydaj mnie. Ciemno było,deszczyk rosił Nie wiedziałem kto mnie prosił Ciemno było,nic nie widze Jestem zbójcą - krótkowidzem! Masz na rękach krew ty brata Nie przytule się do kata. Masz na rękach krew ty brata, Nie popieszcze kata brata! Ręka zbójcy nie zadrżała Moją siostre krew zalała Ach ty siostry mojej kacie Teraz kolej przyszła na cię. Wnet z zaświata sam przybyłem Henia drania udusiłem Za Warszawą cztery mile Jest mogiłka przy mogile. Siostra leży z lewej strony Z prawej Heniuś załatwiony A ja w środku,ukojony, Odpoczynek zasłużony! O le! Dodaj interpretację do tego tekstu » Historia edycji tekstu Krótki błysk wielkiej gwiazdy 7 wrz 19 08:43 Ten tekst przeczytasz w 6 minut Dziewięciokrotny mistrz olimpijski, największy na świecie sportowiec lat międzywojennych, pokonany w Warszawie. Do takiej sensacji doszło 7 września 1929 roku. Stanisław Petkiewicz, którego późniejsze losy okazały się tragiczne, w biegu na 3000 m zwyciężył Paavo Nurmiego. Foto: NAC Petkiewicz (z prawej) i Nurmi przed biegiem 7 września 1929 roku Stanisław Petkiewicz w biegu na 3000 m pokonał Paavo Nurmiego Przyjazd Nurmiego do Warszawy zelektryzował całą Polskę sportową, a w Warszawie wzbudził zainteresowanie z niczem nieporównane – pisał „Przegląd Sportowy” dziewięćdziesiąt lat temu Zapytano Petkiewicza, jak to się stało, że tydzień wcześniej przegrał z Czechem Koscyakiem, a teraz pokonał sportową legendę. Niespodziewany zwycięzca dał zaskakujące wyjaśnienie >> ARTYKUŁ POCHODZI Z „PS HISTORIA”, DODATKU DO „PRZEGLĄDU SPORTOWEGO”, KTÓRY UKAZUJE SIĘ W KAŻDY CZWARTEK << Przyjazd Nurmiego do Warszawy zelektryzował całą Polskę sportową, a w Warszawie wzbudził zainteresowanie z niczem nieporównane – pisał „Przegląd Sportowy” dziewięćdziesiąt lat temu. „Nurmi jest najpopularniejszym człowiekiem na kuli ziemskiej, jest bezkonkurencyjny, nie ma sobie równych” – zaświadczał „PS” i podkreślał, że dopiero w 1929 roku po raz pierwszy słynny fiński biegacz przyjechał do Polski. Na boisku AZS w parku Skaryszewskim miał utrzeć nosa 20-letniemu młokosowi z Warszawianki. „Przeciwstawimy mu chlubę lekkiej atletyki polskiej Petkiewicza…” – donosiła gazeta, ale studziła emocje, że tak naprawdę rywalem wielokrotnego rekordzisty świata może być tylko czas, natomiast polski biegacz zostanie z tyłu nawet 50 metrów. Pierwszy przerywa taśmę Tamta wrześniowa sobota przypominała już nadchodzącą jesień. Deszcz z gradem przeplatał się ze słońcem, dokuczało dotkliwe zimno. Mimo to trybuny boiska warszawskiego AZS zapełniły się tłumem ponad sześciu tysięcy kibiców chcących zobaczyć w akcji najlepszego biegacza świata. Fin, któremu już za życia postawiono pomnik, przed startem tylko na moment pokazał się warszawskiej publiczności i zaszył się między drzewami, przeprowadzając rozgrzewkę. „Petkiewicz pręży się w oczekiwaniu na strzał, Nurmi stoi spokojnie. Pada strzał. Nurmi wypycha naprzód Polaka, zmuszając go do prowadzenia…” – relacjonował „PS” początek fascynującej rywalizacji. „Pierwsze okrążenie mija w 1:10. Nurmi patrzy na zegarek, trzymany w prawej ręce i natychmiast zwiększa tempo, przejmując prowadzenie”. Rekordzista świata prowadził do piątego okrążenia, w którym znów zachęcił Petkiewicza, aby wyszedł na czoło. Polak przyjął propozycję, ale na krótko, bo biegacz z Turku uznał, że tempo jest zbyt wolne. Po przebiegnięciu dwóch kilometrów w czasie 5:46 mistrz postanowił ostro zaatakować. „Zwiększa tempo wyraźnie na przestrzeni kilkuset metrów, jednak Petkiewicz biegnie za nim jak cień. Coraz częściej Finn odwraca głowę, wsłuchuje się jakby w oddech Polaka, ale oddech ten jest równy i spokojny” – opisywał „PS” walkę na bieżni. „W szóstem okrążeniu Petkiewicz przeżywa co prawda lekki kryzys, który jednak mija niepostrzeżenie, a w chwilę potem łapie on już t. zw. «drugi oddech»”. Według naszego ówczesnego sprawozdawcy mistrz olimpijski zmienił wtedy taktykę, uznał, że tempem już nie zamęczy Polaka, więc rozegra bieg na finiszu, gdzie wyczerpany rywal nie stawi mu oporu. „To też na ostatnich okrążeniach tempo wyraźnie słabnie. Na 300 mtr. przed taśmą Nurmi wielokrotnie się ogląda, czekając na atak, który jednak nie nadchodzi. Ustępuje jeszcze raz miejsca Petkiewiczowi, chcąc widocznie mieć go przed sobą, ale Polak tym razem odrzuca tę propozycję. Przy wejściu na krzywiznę Petkiewicz atakuje po raz pierwszy. Na próżno. Nurmi zwiększa tempo. Na prostą wpada jako pierwszy z metrem przewagi. Po raz pierwszy twarz Finna traci kamienny spokój. Rozjaśnia ją uśmiech pewności zwycięstwa” – oceniał nasz sprawozdawca. Jednak jak się okazało, Polak nie dał za wygraną. „Petkiewicz finiszuje. Finiszuje i Nurmi. Pierś w pierś, w szalonem tempie walczą obaj biegacze. Na chwilę jeszcze wysuwa się naprzód wyrzucona z całą rozpaczą pierś Nurmiego. Na chwilę tylko, bo oto Petkiewicz ostatnim wysiłkiem wyprzedza Finna i pierwszy przerywa taśmę” – czytamy w „PS”. Wyczyn polskiego biegacza był tak niesamowity, że początkowo nikt z kibiców nie mógł w to uwierzyć. „I wśród grobowej niemal ciszy, wśród niezmiernego zdumienia, które za chwilę ogarnie cały świat, kilkunastu chłopców wyprowadza Petkiewicza z bieżni. Nurmi, ze spuszczoną głową, obojętny na wszystko i na wszystkich chodzi przez chwilę po bieżni, potem lekkim truchcikiem biegnie po swe rzeczy… Teraz dopiero wybucha prawdziwy entuzjazm. Ludzie oprzytomnieli, zrozumieli” – tak wyglądał ostatni akt wielkiego triumfu biegacza, o którym natychmiast napisano, że to talent „który przy dalszym rozwoju może być jednym z pierwszych, a może nawet pierwszym na kuli ziemskiej”. Kiedy nazajutrz po biegu reporter zapytał Nurmiego o powody porażki, ten tłumaczył się trudami podróży i… przeszkadzającym wiatrem. Wielki Niemowa, jak go nazywano, nie tracił jednak humoru nie tylko dlatego, że na drugi dzień zrewanżował się Petkowiczowi w biegu na 4 mile, ale był także pod wrażeniem urody Warszawy. „Podobają mu się tu kobiety, co jest pierwszym w życiu wyznaniem Nurmiego na temat feministyczny” – śmiał się jego tłumacz. Zapytano też Petkiewicza, jak to się stało, że tydzień wcześniej przegrał z Czechem Koscyakiem, a teraz pokonał sportową legendę. Niespodziewany zwycięzca dał zaskakujące wyjaśnienie: „Mecz z Czechami był pod koniec miesiąca. Nurmi przyjechał tuż po pierwszym. Przedtem jadłem porządny obiad raz na 2–3 dni, pieniądze wyszły… Teraz po pierwszym jadam regularnie” – mówił nasz biegacz. Bieg mężczyzn na 5000 metrów z udziałem fińskiego lekkoatlety Paavo Nurmiego w Królewskiej Hucie. Na przodzie widoczny Stanisław Petkiewicz Z Rygi do Warszawy Kim był nowy bohater polskiego sportu, który rok wcześniej startował w igrzyskach olimpijskich w barwach… Łotwy? Na olimpijskiej bieżni w Amsterdamie dziewiętnastolatek z Rygi Staņislavs Petkevičs zajął 7. miejsce w konkurencji 5000 m, ale zwrócił na siebie uwagę bojowością i pięknym stylem biegu. Wróżono mu wielką karierę. Dwa miesiące po igrzyskach „PS” z radością informował: „Olimpijczyk Łotwy – w szeregach polskich”. Opisywano też okoliczności niezwykłej zmiany barw. „Już sama geneza przyjazdu Pietkiewicza (tak na początku pisano nazwisko – przyp. red.) do Warszawy sprawia, że zbliżamy się do niego z wielką sympatią. Ten świetny zawodnik zwrócił na siebie na Olimpijadzie uwagę całego świata sportowego. Zdobywszy jednak w swej przybranej ojczyźnie ogromną sławę sportową, nie omieszkał Łotwy porzucić, gdy tylko okoliczności na to pozwoliły, by przybyć do swej rzeczywistej ojczyzny – Polski” – informuje „PS”. Nowa gwiazda naszej lekkoatletyki urodziła się w polskiej rodzinie w Rydze, w której rozmawiano w ojczystym języku. Po ukończeniu szkoły średniej Staszek „przybył na wyższe studja do Warszawy bez żadnych środków finansowych, skazując się z góry na ciężką walkę o byt”. Studiował prawo na UW i trenował. Zaczął biegać, gdy miał 16 lat jesienią 1924 r., na zawodach szkół średnich na Łotwie. Chodził tam do szkoły popołudniowej i wracał do domu późnym wieczorem. „Zamiast iść, odbywałem drogę biegiem. Nieraz zatrzymywał mnie biegnącego policjant, miałem na tem tle sporo zabawnych przygód” – zwierzał się w wywiadzie dla „PS”. Rodzice początkowo nie chcieli słyszeć o jego pasji, więc ją ukrywał. Bieganie nie było jeszcze wtedy popularne. „Gdy zimą trenowałem gdzieś na szosie, każdy przechodzący miał mi coś do powiedzenia i naśmiewano się ze mnie, nadokuczano mi nie do wytrzymania” – dodawał Petkiewicz. Wiosną 1928 roku zdobył mistrzostwo Łotwy w biegu przełajowym, natomiast jesienią na dobry początek w Polsce podczas otwarcia stadionu Orła na warszawskim Grochowie pokonał w biegu na 3000 m przyszłego mistrza olimpijskiego Janusza Kusocińskiego. Od razu zyskał ogromną sympatię wśród dziennikarzy. „Z pośród wszystkich biegaczy jedynie Petkiewicz biega stylowo: krok długi, elastyczny, ręce przy piersiach pracują intensywnie, oddychanie miarowe” – zachwycał się „PS” i dalej zachwalał: „Umięśnienie wspaniałe. Typowe nogi długodystansowca, o świetnie wyrobionych łydkach, długie elastyczne ścięgna, wąska wypukła klatka piersiowa, serce niezmordowane o pulsie 52. Słowem atleta predysponowany przez naturę do długotrwałego wysiłku…”. W tamtym okresie w niemal co trzecim numerze naszej gazety była jakaś informacja o Petkiewiczu, a to wygrał narodowy bieg na przełaj, a to pobił nowy rekord Polski, to znów pokonał w Wilnie plejadę biegaczy fińskich. Stał się pupilem mediów, a nasza gazeta postanowiła mu nawet pomóc finansowo w wyjeździe na międzynarodowe mistrzostwa Anglii. „(…) jest w świetnej formie, którą należy wygrać na terenie międzynarodowym, jako największy obecnie atut sportu polskiego” – uzasadniał „PS” swoje zaangażowanie. Tajemnicza dyskwalifikacja Na krajowej bieżni nowa gwiazda została największym konkurentem Kusocińskiego. Obaj reprezentowali wtedy Warszawiankę, ale nie przepadali za sobą. Byli inni, trenowali oddzielnie i na początku częściej wygrywał Petkiewicz. W maju 1931 roku doszło między nimi do nieprzyjemnego zgrzytu podczas biegu na 3 km. „W chwili najzacieklejszej walki finiszowej Petkiewicz popchnął Kusocińskiego i minął go nieprawidłowo z lewej strony. Kusociński zszedł z bieżni i biegu nie ukończył” – relacjonował „PS”, starając się jednak wytłumaczyć zwycięzcę, że jego postępek nie był umyślny. Zresztą bieg unieważniono, ale wkrótce na łotewskiego Polaka spadły kolejne wielkie kłopoty. O ile w 1929 roku „PS” pisał, że „trudności związane z dyskwalifikacją Petkiewicza na Łotwie usunięto dzięki energii PZLA”, to już w marcu 1932 ukazała się informacja o jego bezwzględnej dyskwalifikacji: „Pełne zebranie PZLA pod przewodnictwem prezesa Znajdowskiego, po rozpatrzeniu wszelkich win, zebranych przez komisję dyscyplinarną, nabrało niezbitej pewności co do licznego przekraczania zasad amatorstwa przez najlepszego ongiś naszego biegacza”. Petkiewicz miał użyczać swego nazwiska do celów reklamowych. Tak się złożyło, że miesiąc później światowa federacja zawiesiła także z podobnych powodów… Nurmiego. Petkiewicz został wyeliminowany tuż przed igrzyskami w Los Angeles. Jego kariera trwała krótko, lecz nie brakowało opinii, że dyskwalifikacja była tajemnicza, a dużą rolę miała w tym odegrać Warszawianka. Nie porzucił jednak sportu, napisał podręcznik dla biegaczy i został trenerem. Szkolił następnego konkurenta Kusocińskiego – Józefa Nojiego. W 1939 roku wyjechał na stałe do Argentyny, gdzie w Buenos Aires założył Instytut Kultury Fizycznej. Jak podają różne źródła, w 1960 roku zginął zastrzelony przez pracownika zwolnionego z tego instytutu. Przeczytaj pozostałe teksty z 40. numeru „PS Historia” Mój Boże, co za finał! Historia w zdjęciu zamknięta Obrońca wagi ciężkiej Perfekcyjny wyścig po złoto Zygmunt Anczok: Młodzi już mnie nie rozpoznają Data utworzenia: 7 września 2019 08:43 To również Cię zainteresuje Masz ciekawy temat? Napisz do nas list! Chcesz, żebyśmy opisali Twoją historię albo zajęli się jakimś problemem? Masz ciekawy temat? Napisz do nas! Listy od czytelników już wielokrotnie nas zainspirowały, a na ich podstawie powstały liczne teksty. Wiele listów publikujemy w całości. [Zwrotka 1:Borixon] W moim mieście nie widuję swagu, palę jointa w gronie kolegów Brzydka była zima w tym roku, więcej afer spadło od śniegu Suma summarum nadal żyjemy, chodź w sklepie na dole duża krecha Koleżka jeden z drugim i reszta musieli pilnie wyjechać Mój sąsiad nadal śni o Lexusie, ja sam oddałem furę za długi Mam flashback wychodzę z domu i wsiadam do starej fury Pasuje jak ulał do tego miejsca, znam na pamięć wszystkie twarze Dobrze że wiem że to nie Ameryka, chodź czasem marzę Podaję rękę rzeczywistości, na moim podwórku bez kolorów Zdzieram flow z mojego chodnika własnymi butami jak idę do ziomów Przy trzepaku mała grupka, woli golić towar niż swag W tym miejscu na naszej ulicy wchodzimy w dwudziesty pierwszy wiek [Refren:Olifka] A twoje flow znów odwiedza stany #spalone gary Mordo wracaj #spalone gary Jedzie pociąg do Warszawy [Zwrotka 2:Lukasyno] Kolorowi chłopcy robią show, chcą być jak my ale tylko chcą Co drugi ziom wysoki ton, wkurwia mnie ich maniera na flow Tu hasło "chęć" odzew "chuj", mówię co chcę a nie czego chcą Szelest, stres, uliczny sport, hajs na życie nie dziwki, koks Zmieniają styl co sezon, każdy jest kserem ksera TY pokaż mi coś od siebie, patentów nie podbieraj MY zaczęliśmy od zera, stawiam trening ponad melanż Chodź leciałem łukiem nie raz, dziś sam wybierasz Ulica wygląda inaczej niż wczoraj, stara szkoła w najlepszej formie Nikt zniechęcić mnie nie zdoła #uniwersalny żołnierz Stawiam kołnierz idę pod wiatr, piździ jak w Kielcach - tam mieszka brat Sprawdź ile twój głośnik ma watt, fuck swag to nasz świat [Refren:Olifka] A twoje flow znów odwiedza stany #spalone gary Mordo wracaj #spalone gary Jedzie pociąg do Warszawy Muzyka: Tadeusz Suchocki Słowa:Jerzy Baranowski Cztery mile za Warszawą Wydałem ja siostrę za mąż, Wydałem ją za Hendryka Największego rozbójnika. W wieczór wyjdzie,rano przyjdzie, Zawsze z sobą coś przyniesie Raz jej przyniósł damską rączkę, A na rączce tej obrączkę. Innym razem - dla humoru Złoty order z radcą dworu Dobry mąż był,każdy przyzna, Co dzień perły i bielizna. Aż raz przyniósł chustkie białe, Umaczane we krwi całe. Siostra prała i płakała Moją chustkie poznawała. Mężu,mężu coś ty zrobił? Mego brata żeś mie zabił! Żono,żono nie wydaj mnie, Żono,żono nie wydaj mnie. Ciemno było,deszczyk rosił Nie wiedziałem kto mnie prosił Ciemno było,nic nie widze Jestem zbójcą - krótkowidzem! Masz na rękach krew ty brata Nie przytule się do kata. Masz na rękach krew ty brata, Nie popieszcze kata brata! Ręka zbójcy nie zadrżała Moją siostre krew zalała Ach ty siostry mojej kacie Teraz kolej przyszła na cię. Wnet z zaświata sam przybyłem Henia drania udusiłem Za Warszawą cztery mile Jest mogiłka przy mogile. Siostra leży z lewej strony Z prawej Heniuś załatwiony A ja w środku,ukojony, Odpoczynek zasłużony! O le!

4 mile za warszawą tekst